SpongeBob SquarePants: Titans of the Tide Review - Αξίζει η επιστροφή στον Βυθό του Μπικίνι;
Ξέρεις πώς είναι εκείνα τα βαρετά κυριακάτικα απογεύματα που το μόνο που πραγματικά χρειάζεσαι είναι να βουλιάξεις στον καναπέ, να πιάσεις το χειριστήριο του PS5 και να παίξεις κάτι που δεν απαιτεί την προσήλωση ενός χειρουργού ή την απομνημόνευση ενός lore χιλιάδων σελίδων; Κάπου εκεί, ανάμεσα στην ανάγκη για αγνή, ειλικρινή διασκέδαση και στη νοσταλγία των κλασικών 3D platformers της δεκαετίας του 2000, έρχεται το SpongeBob SquarePants: Titans of the Tide να κάνει την εμφάνισή του.
Προσωπικά, έχοντας ζήσει την αναβίωση του franchise μέσα από το εξαιρετικό remake του Battle for Bikini Bottom και το κάπως πιο πειραματικό The Cosmic Shake, ήμουν αρκετά περίεργος να δω αν η Purple Lamp Studios έχει βρει τελικά τη χρυσή τομή ή αν απλά προσπαθεί να αρμέξει την αγάπη μας για το κίτρινο σφουγγάρι. Μετά από αρκετές ώρες κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, μπορώ να πω με σιγουριά ότι το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, αν και η διαδρομή έχει μερικά αρκετά ενοχλητικά σαμαράκια που δεν γίνεται να αγνοήσουμε.
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, ρίχνοντας μια ματιά στο πώς δικαιολογείται αυτή η νέα περιπέτεια. Η ιστορία ξεκινάει με τον κύριο Καβούρη να βγάζει μια ειδική προσφορά στο Krusty Krab, κάτι που φυσικά προσελκύει τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων του Βασιλιά Ποσειδώνα και του Ιπτάμενου Ολλανδού. Όπως είναι αναμενόμενο όταν μπλέκονται αυτοί οι δύο, τα πράγματα ξεφεύγουν γρήγορα, οι εγωισμοί συγκρούονται, και ο Ιπτάμενος Ολλανδός καταλήγει να ρίχνει μια φαντασμαγορική, τρομακτική κατάρα σε ολόκληρο τον Βυθό του Μπικίνι. Οι κάτοικοι μετατρέπονται σε φαντάσματα, και ο αγαπημένος μας Μπομπ Σφουγγαράκης βρίσκεται κι αυτός να έχει αποκτήσει μια ημι-φασματική μορφή. Σε αντίθεση όμως με ένα απλό, βαρετό σενάριο όπου ελέγχεις μόνο έναν χαρακτήρα, εδώ ο Μπομπ πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του με τον κολλητό του, τον Πάτρικ, για να λύσουν την κατάρα. Η όλη αφήγηση θυμίζει ένα πραγματικά καλό, χορταστικό διπλό επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς. Η παρουσίαση είναι εξαιρετική, τα χρώματα είναι απίστευτα ζωντανά, και οι χαρακτήρες μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν κυριολεκτικά από την οθόνη της τηλεόρασης, αποδεικνύοντας ότι οι δημιουργοί έχουν πιάσει απόλυτα τον παλμό και το εικαστικό στυλ του σόου.
Εκεί όμως που το παιχνίδι πραγματικά λάμπει και δείχνει τα δόντια του είναι στον τεχνικό τομέα του ελέγχου. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος σε αυτό: το Titans of the Tide έχει σαφέστατα πιο άνετο gameplay σε σύγκριση με τα προηγούμενα της σειράς. Θυμάσαι εκείνα τα άβολα άλματα στο Cosmic Shake που πολλές φορές σε έκαναν να χάνεις την πλατφόρμα για χιλιοστά, ή την κάπως «βαριά» αίσθηση του Battle for Bikini Bottom; Εδώ όλα αυτά αποτελούν παρελθόν. Η κίνηση του χαρακτήρα στον χώρο είναι ρευστή, τα άλματα υπακούουν ακριβώς στο πάτημα του κουμπιού, και γενικά υπάρχει μια αίσθηση σιγουριάς όταν προσπαθείς να προσγειωθείς σε μια στενή επιφάνεια ή όταν κάνεις dodge τις επιθέσεις των εχθρών. Το DualSense του PS5 ανταποκρίνεται γλυκά σε κάθε σου ενέργεια, δίνοντας μια στιβαρότητα στο platforming που πραγματικά έλειπε από το franchise.
Η μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική καινοτομία, ωστόσο, κρύβεται στον μηχανισμό της άμεσης εναλλαγής μεταξύ του Μπομπ και του Πάτρικ. Με το πάτημα ενός κουμπιού, αλλάζεις χαρακτήρα σε πραγματικό χρόνο, ακόμη και στον αέρα. Αυτό δεν είναι απλά ένα φτηνό τρικ εντυπωσιασμού, αλλά ο πυρήνας όλου του level design. Ο Μπομπ χρησιμοποιεί τις γνώσεις του στο καράτε και έχει μια πιο ευέλικτη προσέγγιση στο combat, ενώ ο Πάτρικ είναι ο βαρύς της υπόθεσης, ικανός να σκάβει κάτω από το έδαφος ή να χρησιμοποιεί ένα φασματικό μαστίγιο για να τραβάει αντικείμενα. Οι μάχες μπορεί να μην διεκδικούν βραβείο πολυπλοκότητας, αλλά γίνονται εξαιρετικά απολαυστικές όταν το παιχνίδι σε αναγκάζει να αλλάζεις συνεχώς μεταξύ των δύο ηρώων για να αντιμετωπίσεις διαφορετικούς τύπους εχθρών. Το ίδιο ισχύει και για το platforming, όπου θα βρεθείς να κάνεις άλμα με τον Μπομπ, να αλλάζεις στον Πάτρικ στον αέρα για να πιαστείς από ένα άγκιστρο, και να ξαναλλάζεις στον Μπομπ για να προσγειωθείς απαλά με το αλεξίπτωτό του. Είναι ένας φρέσκος, καλοδουλεμένος μηχανισμός που κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο.
Πέρα από το τρέξιμο και το ξύλο, το παιχνίδι ενθαρρύνει σε τεράστιο βαθμό την εξερεύνηση. Το hub του παιχνιδιού, που είναι τα απομεινάρια του Krusty Krab μεταμορφωμένα σε ένα πλωτό καράβι, αποτελεί τη βάση σου από όπου ταξιδεύεις σε διάφορες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές. Δεν μένεις μόνο στα γνωστά μέρη, αλλά ταξιδεύεις από σκοτεινά φασματικά μπουντρούμια μέχρι και σε εντελώς νέες, τρελές τοποθεσίες. Το πιο εθιστικό κομμάτι όμως είναι το πόσο γεμάτος είναι αυτός ο κόσμος. Το Titans of the Tide διαθέτει αρκετούς γρίφους και κρυμμένα αντικείμενα για να ανακαλύψεις, τα οποία δεν είναι απλά πεταμένα στον χάρτη για να γεμίζουν τον χρόνο σου. Πρέπει να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει, να συνδυάσεις τις δυνάμεις των δύο χαρακτήρων, και να εξερευνήσεις κάθε σπιθαμή των επιπέδων. Τα νομίσματα και τα αντικείμενα που μαζεύεις σου επιτρέπουν να ξεκλειδώσεις δεκάδες φανταστικά κοστούμια για τους ήρωες, τα οποία αν και προσφέρουν μόνο αισθητική αλλαγή, είναι τόσο αστεία και γεμάτα αναφορές στη σειρά που σε πεισμώνουν να τα μαζέψεις όλα. Επιπλέον, κρυμμένες προκλήσεις του Πλαγκτόν περιμένουν τους πιο επίμονους παίκτες, προσφέροντας μικρά, απομονωμένα επίπεδα πλατφόρμας που θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές των κλασικών παιχνιδιών του είδους.
Παρά τα πολλά θετικά του, όμως, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τα προβλήματα, τα οποία δυστυχώς υπάρχουν και σε μερικές περιπτώσεις βγάζουν μάτι. Πρώτον και κύριον, ο τεχνικός τομέας έχει θεματάκια που δεν δικαιολογούνται στο PS5. Σε ορισμένες από τις πιο χαοτικές μάχες ή προς τα τελευταία επίπεδα του παιχνιδιού, το framerate αποφασίζει να πάει έναν μικρό περίπατο, κάνοντας την εμπειρία να «σκαλώνει» ελαφρώς. Δεν μιλάμε για κάτι που καταστρέφει το παιχνίδι, αλλά όταν τρέχεις ένα καρτουνίστικο platformer σε μια κονσόλα νέας γενιάς, περιμένεις το απόλυτο, αψεγάδιαστο 60άρι.
Το μεγαλύτερο αγκάθι, ωστόσο, βρίσκεται στα τμήματα του παιχνιδιού που περιλαμβάνουν ολίσθηση (sliding). Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η Purple Lamp επιμένει να ενσωματώνει αυτές τις αγωνιστικές προκλήσεις όπου γλιστράς πάνω σε ράγες ή πλαγιές. Όχι μόνο σπάνε τον κατά τα άλλα εξαιρετικό ρυθμό του platforming, αλλά είναι και φορτωμένα με bugs. Έτυχε αρκετές φορές να ξεκινήσω μια κούρσα και το φασματικό μου surf να μην εμφανιστεί ποτέ, αναγκάζοντάς με να κάνω restart το checkpoint. Είναι εκνευριστικό και μοιάζει σαν ένας μηχανισμός που μπήκε βιαστικά μόνο και μόνο επειδή υπήρχε και στα παλιότερα παιχνίδια. Επίσης, όσο κι αν λατρεύω το αυθεντικό voice acting –ναι, όλοι οι αυθεντικοί ηθοποιοί φωνής είναι εδώ– η επανάληψη στις ατάκες κατά τη διάρκεια του gameplay καταντάει γρήγορα κουραστική. Όταν ακούς την ίδια ακριβώς φράση από τον Πάτρικ για εικοστή φορά μέσα σε δέκα λεπτά, αρχίζεις να σκέφτεσαι σοβαρά να χαμηλώσεις την ένταση της τηλεόρασης. Τέλος, το παιχνίδι είναι αισθητά μικρό. Αν αποφασίσεις να αγνοήσεις τους γρίφους και τα collectibles και πας αποκλειστικά για την κεντρική ιστορία, θα δεις τους τίτλους τέλους σε περίπου έξι με επτά ώρες, γεγονός που ίσως κάνει κάποιους να το σκεφτούν διπλά για αγορά σε full price.
Παρ' όλα αυτά, το Titans of the Tide κρύβει έναν τεράστιο άσο στο μανίκι του που μπορεί να εξισορροπήσει τα περισσότερα από τα ελαττώματά του. Αποτελεί ακόμα μία, ίσως την καλύτερη, ευκαιρία για να παίξεις παρέα με τα παιδιά σου. Το ύφος του παιχνιδιού, το προσβάσιμο επίπεδο δυσκολίας που όμως δεν σε αντιμετωπίζει σαν να μην έχεις ξαναπιάσει χειριστήριο, και η οικειότητα του κόσμου του Μπομπ Σφουγγαράκη, δημιουργούν το απόλυτο σκηνικό για οικογενειακό παιχνίδι στον καναπέ. Είναι από εκείνες τις μαγικές στιγμές όπου μπορείς να δώσεις το χειριστήριο στον μικρότερο της οικογένειας για να περιπλανηθεί στα πολύχρωμα περιβάλλοντα, και να το πάρεις πίσω όταν έρθει η ώρα για ένα ελαφρώς πιο απαιτητικό boss fight ή για την επίλυση ενός γρίφου. Το χιούμορ του παραμένει εκείνο το κλασικό, αθώο αλλά και ταυτόχρονα πονηρό που κάνει τα παιδιά να γελάνε με τις γκριμάτσες και τους ενήλικες να μειδιούν με τα υπονοούμενα.
Κλείνοντας, το SpongeBob SquarePants: Titans of the Tide δεν προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά τον τροχό των 3D platformers. Ανήκει σε μια κατηγορία παιχνιδιών που ξέρει πολύ καλά τι είναι και δεν ντρέπεται για αυτό. Είναι μια απόλυτα ειλικρινής πρόταση που προσφέρει μπόλικη διασκέδαση, πανέμορφα γραφικά και τον καλύτερο, πιο άμεσο χειρισμό που έχουμε δει ποτέ σε παιχνίδι του franchise. Ναι, τα τεχνικά του ατοπήματα και η μικρή του διάρκεια δεν του επιτρέπουν να αγγίξει το απόλυτο άριστα, και σίγουρα θα σε εκνευρίσει μερικές φορές με τα αχρείαστα sliding κομμάτια του. Όμως, αν ψάχνεις ένα καλοφτιαγμένο, χαλαρωτικό παιχνίδι για να καθαρίσει το μυαλό σου μετά από μια δύσκολη μέρα, ή ένα ποιοτικό μέσο για να περάσεις ένα όμορφο απόγευμα γελώντας μαζί με την οικογένειά σου, τότε αυτό το ταξίδι στον στοιχειωμένο Βυθό του Μπικίνι αξίζει και με το παραπάνω τον χρόνο σου.
Photo Gallery
