Jay and Silent Bob: Chronic Blunt Punch Review - Νοσταλγικό ξύλο που σκοντάφτει στα glitches του

Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια αναμονής, υποσχέσεων, crowdfunding καμπανιών και συνεχών καθυστερήσεων, το θρυλικό δίδυμο των slackers του Kevin Smith επέστρεψε στις οθόνες μας. Το Chronic Blunt Punch κυκλοφόρησε από την Interabang Entertainment και την Atari, φέρνοντας τον Jay και τον Silent Bob σε μια κλασική beat 'em up περιπέτεια στο PlayStation 5 και ως λάτρης του View Askewniverse και των παραδοσιακών arcade brawlers, δεν θα μπορούσε να μην περάσει από τα χέρια μου για ένα review.

Από την πρώτη στιγμή που ξεκινάς το παιχνίδι, γίνεται ξεκάθαρο ότι οι δημιουργοί του έκαναν focus στο να ικανοποιήσουν τους οπαδούς των ταινιών του Kevin Smith. Η αισθητική είναι το ισχυρότερο χαρτί του τίτλου, μιας και τα 2D χειροποίητα γραφικά είναι πανέμορφα, γεμάτα ζωντανά χρώματα και μια καρτουνίστικη υπερβολή που ταιριάζει γάντι με το ύφος των χαρακτήρων. Οι εκφράσεις των προσώπων, οι κινήσεις των σωμάτων και οι γεμάτες λεπτομέρεια λεπτομέρειες στα background δείχνουν ότι έχει πέσει πολλή αγάπη στον σχεδιασμό. Οι ήρωες μας κινούνται με μια ροή που θυμίζει καλογραμμένο animation, ενώ τα εφέ των χτυπημάτων και των ειδικών κινήσεων γεμίζουν την οθόνη με εκρήξεις και λογοπαίγνια. Το οπτικό κομμάτι καταφέρνει να σε κρατήσει ζεστό, ακόμα και όταν η δράση αρχίζει να δείχνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης.

Στο κομμάτι του gameplay, το Chronic Blunt Punch προσπαθεί να πατήσει πάνω στα χνάρια των κλασικών Streets of Rage και Teenage Mutant Ninja Turtles, αλλά εισάγοντας ορισμένες δικές του ιδέες. Το παιχνίδι υποστηρίζει διπλό τοπικό co-op, αλλά αν παίζεις μόνος σου, μπορείς να αλλάζεις χαρακτήρα on the fly με το πάτημα ενός κουμπιού. Ο Jay είναι ο γρήγορος, ευκίνητος και επιθετικός μαχητής της παρέας, ενώ ο Silent Bob είναι η «βαριά βιομηχανία», με πιο αργά αλλά εξαιρετικά καταστροφικά χτυπήματα. Υπάρχει ένα αρκετά βαθύ σύστημα combo με ελαφριές και βαριές επιθέσεις, εκτοξεύσεις εχθρών στον αέρα για air juggles και ειδικές κινήσεις που ξεκλειδώνουν στην πορεία. Το πιο διασκεδαστικό στοιχείο είναι η γεμάτη μπάρα super, η οποία σου επιτρέπει να μεταμορφωθείς στους Bluntman και Chronic, παγώνοντας τον χρόνο και διαλύοντας τα πάντα γύρω σου μέσα σε ένα ντελίριο καταστροφής.

Παρά τις καλές προθέσεις και το βάθος που φαίνεται να έχει το σύστημα μάχης στα χαρτιά, στην πράξη τα πράγματα γρήγορα γίνονται μονοδιάστατα. Παρατήρησα ότι δεν χρειάζεται να σκεφτείς ιδιαίτερα στρατηγικά ή να αποστηθίσεις πολύπλοκους συνδυασμούς πλήκτρων. Το απλό button-mashing αποδεικνύεται σχεδόν πάντα εξίσου αποτελεσματικό με την προσεκτική εκτέλεση των combos, γεγονός που αφαιρεί μεγάλο μέρος από την ικανοποίηση της μάχης. Επιπλέον, η ποικιλία των εχθρών είναι κάπως επιφανειακή. Σίγουρα, το να δέρνεις χίπστερ με καρό πουκάμισα που κρατάνε μωρά, zoomers που ατμίζουν μανιωδώς ή νταήδες με μπαστούνια του χόκεϊ έχει την πλάκα του οπτικά, όμως η συμπεριφορά τους στη μάχη είναι σχεδόν πανομοιότυπη. Μετά από μία ώρα παιχνιδιού, νιώθεις ότι επαναλαμβάνεις ακριβώς τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά, χωρίς κάποια ουσιαστική πρόκληση που να σε αναγκάζει να προσαρμόσεις την τακτική σου.

Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη είναι ο σχεδιασμός των επιπέδων και η σκληρή, σχεδόν τιμωρητική δομή του παιχνιδιού. Τα επίπεδα ακολουθούν την κλασική συνταγή της προέλασης σε μια ευθεία γραμμή, του καθαρίσματος των κυμάτων εχθρών και της τελικής αναμέτρησης με ένα boss. Ωστόσο, η ροή διακόπτεται συχνά από μια εκνευριστική έλλειψη checkpoints. Αν φτάσεις στο τέλος μιας πίστας και χάσεις από το boss, το παιχνίδι δεν σε λυπάται καθόλου, αφού σε στέλνει απευθείας στην αρχή ολόκληρου του επιπέδου, αναγκάζοντας σε να ξαναπαίξεις ένα κουραστικό εικοσάλεπτο γεμάτο με τους ίδιους ακριβώς εχθρούς. Αυτή η επιλογή δεν προσθέτει ουσιαστική δυσκολία, αλλά λειτουργεί καθαρά ως τεχνητή παράταση της διάρκειας του τίτλου, προκαλώντας περισσότερο εκνευρισμό παρά επιθυμία για βελτίωση.

Το σενάριο και το χιούμορ του παιχνιδιού είναι ακριβώς αυτό που περιμένει κανείς από ένα project που φέρει την υπογραφή του Kevin Smith. Είναι γεμάτο βρισιές, αναφορές σε ναρκωτικά, σεξουαλικά υπονοούμενα και αμέτρητα cameos από το View Askewniverse. Για παράδειγμα, μπορείς να καλέσεις τον Dante από το Clerks για να κάνει ένα assist attack, φωνάζοντας την κλασική του ατάκα ότι δεν έπρεπε καν να βρίσκεται εδώ σήμερα. Το πρόβλημα είναι ότι, πέρα από το χιουμοριστικό κομμάτι, αυτά τα assists είναι τεχνικά ασταθή. Πολλές φορές κάλεσα βοήθεια και ο Dante επιτέθηκε προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που βρισκόταν ο εχθρός, κάνοντας την κίνηση εντελώς άχρηστη. Το χιούμορ σίγουρα θα εκτιμηθεί από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς, αλλά για κάποιον που δεν έχει επαφή με τις ταινίες, πολλές από τις ατάκες θα φανούν απλά ξεπερασμένες ή και ενοχλητικές.

Εκεί όμως που το παιχνίδι δείχνει να μπάζει σοβαρά είναι στο τεχνικό κομμάτι, και εδώ δεν υπάρχει λόγος να χρυσώσουμε το χάπι. Κατά τη διάρκεια του δικού μας playthrough σε co-op, αντιμετωπίσαμε ένα εξαιρετικά εκνευριστικό glitch που μας χάλασε τελείως τη διάθεση. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο ένας από τους δύο παίκτες κολλούσε στην άκρη της οθόνης, πίσω από ένα αόρατο εμπόδιο, με αποτέλεσμα η κάμερα να «κλειδώνει» και να μην μας επιτρέπει να προχωρήσουμε στο επόμενο τμήμα της πίστας. Η μόνη λύση σε αυτό το πρόβλημα ήταν να κάνουμε πλήρες restart το επίπεδο από το μενού, χάνοντας όλη την πρόοδο που είχαμε κάνει μέχρι εκείνο το σημείο. Όταν πρωτοεμφανίστηκε το πρόβλημα, πιστεύαμε ότι ήταν ένα απλό launch bug που θα διορθωνόταν άμεσα με τα πρώτα updates. Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι έχει περάσει καιρός από την κυκλοφορία του παιχνιδιού, το συγκεκριμένο glitch συνεχίζει να εμφανίζεται μέχρι και σήμερα, αποδεικνύοντας μια αδιαφορία από την πλευρά των developers για την τεχνική υποστήριξη του τίτλου.

Επιπλέον, η αίσθηση των χειριστηρίων στο PS5 στερείται της ακρίβειας που απαιτεί ένα σύγχρονο brawler. Υπάρχει μια ανεπαίσθητη αλλά αισθητή καθυστέρηση στην απόκριση, ενώ τα hitboxes των εχθρών είναι συχνά ανακριβή. Υπήρξαν πολλές στιγμές που η γροθιά μου φαινόταν να περνάει μέσα από το σώμα του αντιπάλου χωρίς να καταγράφεται το χτύπημα, ή αντίστροφα, που δέχτηκα ζημιά ενώ βρισκόμουν σε ασφαλή απόσταση. Αυτά τα μικρά αλλά συνεχή τεχνικά προβλήματα συσσωρεύονται και αφαιρούν τη χαρά της μάχης, μετατρέποντας μια δυνητικά διασκεδαστική εμπειρία σε μια δοκιμασία υπομονής.

Το Jay and Silent Bob: Chronic Blunt Punch είναι τελικά ένα παιχνίδι γεμάτο αντιθέσεις. Από τη μία πλευρά, έχεις μια εκπληκτική παρουσίαση, υπέροχα χειροποίητα γραφικά και μια αυθεντική ατμόσφαιρα που θα κάνει κάθε φίλο του Kevin Smith να χαμογελάσει με νοσταλγία. Από την άλλη, το ρηχό gameplay, η επαναλαμβανόμενη δομή, η έλλειψη checkpoints και τα σοβαρά τεχνικά bugs κρατάνε το παιχνίδι μακριά από τις κορυφαίες θέσεις του είδους. Αν είσαι φανατικός οπαδός του διδύμου και σκοπεύεις να το παίξεις παρέα με έναν φίλο, κλείνοντας τα μάτια στα glitches, θα περάσεις μερικές ώρες ευχάριστου χαβαλέ. Αν όμως ψάχνεις για ένα στιβαρό, καλοδουλεμένο beat 'em up με βάθος και πρόκληση, υπάρχουν πολύ καλύτερες επιλογές εκεί έξω που σέβονται περισσότερο τον χρόνο και τα νεύρα σου.

Photo Gallery